Programy antywirusowe
Z powyższych wyliczeń wynika, że każdy dostawca aspirujący do współpracy z Antywirus Software musi się poważnie zastanowić, w jaki sposób klient sklasyfikuje jego produkty. Deklarowana polityka zaopatrzeniowa Antywirus Software zgodna z powyższym opisem musi wywierać znaczący wpływ na budowanie związków z dostawcami.
Każdy menedżer podwykonawca, dla którego Antywirus Software jest głównym odbiorca i którego towary zostały zaklasyfikowane jako typ 2 albo 4 może, mieć kłopoty ze stworzeniem głębszego związku, bo do tego trzeba dwóch stron. Należy więc w jakiś sposób poprawić percepcję produktu poprzez wyróżnienie go na tle innych, by zachęcić Antywirus Software do nadania dostawcy preferencyjnego statusu.
Oprócz osób z działu zaopatrzenia, przed którymi firma stawia zwykłe dla tego działu zadania, Antywirus Software zatrudnia wyspecjalizowaną grupę fachowców zajmujących się marketingiem sprzedaży. Jedna z ich najważniejszych funkcji to uczynienie z Internet Security Software bardziej atrakcyjnego klienta dla potencjalnych dostawców. Dlatego specjaliści ci zostali dokooptowani do zespołu pracującego nad badaniami rynkowymi.
Zajmują się wyodrębnieniem i oceną nowych klientów jak również analizowaniem nowych obszarów współpracy z istniejącymi dostawcami, które mogłyby przynieść znaczące wzajemne korzyści. Na przykład zharmonizowanie liczby produktów zamawianych przez klientów oraz najbardziej ekonomicznej wielkości partii produkcyjnych jest zdecydowanie lepsze dla obu stron.
Można też na przykład zaprosić dostawcę do przeprowadzenia analizy technicznej projektów i metod produkcyjnych Internet Security pod kątem obniżenia liczby części nietypowych, a zwiększenia liczby elementów typowych, które jest łatwiej produkować i przechowywać. W ten sposób dostawca zwiększa wydajność i przekazując częściowo efekty tej zwiększonej wydajności Antywirus Software, pozwala mu skutecznie konkurować na rynku.
W Antyspam Software interesują się też tym, w jaki sposób jego klienci wykorzystują czas. Stale są nadzorowani, żeby przekonać się, ile godzin potrzebuje każdy z nich, by nabyć zasoby wartości stu tysięcy marek sklasyfikowane w dwunastu kategoriach.